Reeds de Egyptenaren, Babyloniërs en later de Grieken en vooral de Romeinen pasten een beton toe voor hun bouwwerken. Laatstgenoemden maakten gebruik van het bindmiddel kalk met toevoeging van hydraulische toeslagen, zoals santorin- en puzzolaanaarde, waardoor hun mengsels ook zonder toetreding van lucht, dus zelfs onder water, konden verharden. Overblijfselen uit de Romeinse tijd (bruggen, aquaducten) geven een treffend beeld van de duurzaamheid van het toegepaste materiaal, hoewel hier sprake is van combinatie met natuursteen. De toepassing van beton is in de 19de en 20ste eeuw tot grote ontwikkeling gekomen. Belangrijke stimulansen waren de grotere wiskundige kennis, de mogelijkheden van de toegepaste mechanica, de uitvinding van portlandcement (rond 1850) en de ‘ontdekking’ door de Fransen van het gewapend en daarna het voorgespannen beton.

De ontwikkeling van het op voorspanning brengen van beton maakt het mogelijk om grote overspanningen en toch slanke constructies te ontwerpen.
De combinatie van beton en wapeningsstaal maakt echter dat naast de sterkte eigenschap van beton ook de duurzaamheid van beton een steeds belangrijker parameter is geworden.